fbpx

Labels werken gedragsproblemen in de hand

kids

Mijn jongste van 16 maanden is soms koppig, zondag ging ze op de grond liggen, in het natte gras, en bleef ze roepen tot iemand haar recht kwam helpen. Gewoon omdat ze niet direct een pistolee kreeg.  Stel dat ik zeg “Ze is moe, ze heeft niet goed geslapen, ik zal haar troosten”. Of “het gras is nat, ze zal kou krijgen, ik zet haar recht”. Maar helpt dit haar? Ze is toch zelf op de grond gaan liggen?

Ik zou ook kunnen zeggen, ”Ze is nog te jong, ze begrijpt dit niet, of “Ze is heel koppig, ze moet dat nog leren”, of “Ze heeft grote honger, ik zal haar gauw iets geven”.

Ieder van deze labeltjes (slecht geslapen, nat, te jong, koppig, honger) ontneemt haar de kracht en de verantwoordelijkheid om zelf te kiezen voor een andere beweging, en vergoelijkt mij als ouder om in te gaan op haar manipulatief gedrag.

Toch is dit de trend, om alsmaar maar labeltjes te plakken, op onszelf, en op onze kinderen. Bijvoorbeeld “ik ben te moe, je moet van mij vandaag niets verwachten”, of “mijn geduld is op” Ik ben een zenuwachtig type, Ik ben iemand die snel kwaad wordt” , “ ik ben vergeetachtig”. AL deze zaken zorgen ervoor dat je niets hoeft te veranderen aan je gedrag op dat moment, hoe storend het ook is voor de anderen, en jezelf. 

Blijkbaar zijn deze excuses hoe langer hoe minder sociaal aanvaard, dat is een goed tekenMaar de trend is dat men nu overschakelt naar een zogenaamd psychologisch probleem, dat door een dokter of psychiater omschreven wordt, maar waarvoor geen exacte omlijning is: Bijvoorbeeld autismespectrumstoornis (ASS), ADHD, ADD, depressie, hoog sensitiviteit, etc..

Al deze labeltjes geven het idee dat de mensen die er aan lijden anders zijn, dat zij een zeer specifieke behandeling nodig hebben, al dan niet van een professional, om te kúnnen omgaan met de uitdagingen in hun leven. Bij kinderen geven ze de indruk dat het probleem bij het kind ligt en dus niet bij de ouders, niet bij de school, en niet bij alle psychiaters en therapeuten die continu een enorme druk leggen op kinderen om dingen te doen waar ze niet zelf voor kiezen. 

Met het labelen van onze kinderen doen we dus twee keer kwaad: ten eerste: kinderen krijgen de indruk dat ze geen verantwoordelijkheid hoeven te nemen voor hun gedrag omdat dit buiten hun draagkracht zou vallen, we versterken op die manier gedragsproblemen. 

Ten tweede leggen we het probleem bij het kind en ontnemen we onszelf verantwoordelijkheid en mogelijkheden om de situatie te veranderen.  Moeilijke kinderen zijn de kanarie in de koolmijn: Als we zien dat er meer een meer moeilijke kinderen komen, die de druk van het systeem niet meer verdragen is het aan ONS ouders, leerkrachten, beleidsmakers om naar onszelf te kijken wat wij kunnen bijsturen, zodat we onze kinderen niet verder in de put duwen, maar dat ze kunnen opgroeien tot gelukkige volwassenen met een hoge verantwoordelijkheidszin. Misschien zijn hiervéél drastischere maatregelen nodig.

Hoe lang gaan we onze kinderen nog de schuld blijven geven?

Afdrukken

Search Offcanvas