fbpx

Een schokkend gesprek met een juf

juf

Ik sprak onlangs met een juf eerste en tweede leerjaar, toevallig tegengekomen. Ik vroeg haar of haar dochter bij haar op school zat. Dat leek me evident, als werkende mens is er al zo weinig tijd met je kinderen, en als leraar is het je job om de kinderen te ondersteunen in hun groei. Leraren zijn zoals mama of papa, maar dan met een tikkeltje extra: met een degelijke opleiding waardoor je werkelijk het beste in een kind naar boven kan brengen.

Maar, neen. Zij stuurde haar dochter bewust naar een andere school. 

Waarom? Vroeg ik

Omdat ik haar anders te veel zou beïnvloeden. “ zei ze, Ons Annelien is daar heel gevoelig voor

“Maar” kwam ik af “als leraar ben je er toch van overtuigd dat je een goede invloed hebt op kinderen, daarom ben je toch leraar geworden: Om kinderen te beïnvloeden. Jouw invloed is toch beter voor je dochter dan die van een willekeurige juf op een andere school?”

Ze was ervan overtuigd dat ze haar dochter te veel zou controleren, en vooral de dochter-moeder band zou een goede werking in de klas in de weg staan. 

Zeker had deze dame enkel goede bedoelingen, toch vond ik haar houding ietwat gespleten en inconsequent:

Je acht je eigen invloed op je kind niet goed genoeg, maar je laat je wel betalen om andere kinderen continu te beïnvloeden? Wil niet iedereen dat leraren zijn als vaders en moeders voor de kinderen in hun klas, en het beste van zichzelf geven

Als leerkracht heb je 20 tot 30 kinderen onder je hoede, dan is het onmogelijk om ieder kind de juiste aandacht te geven, en daar komt nog een heel curriculum bij. Het enige redmiddel is dan verdrukken en controleren. Zwaaien met punten en toetsen is een doeltreffende manier om ze rustig te houden tijdens reken en taal-marathons, ongeacht de les-vorm

Het is een toegeving die veel leerkrachten doen, een compromis om toch hun vak uit te kunnen oefenen, om brood op de plank te krijgen. Ze moeten voor een groot stuk hun idealen, hun beste zelf aan de kant schuiven. Meestal is dit zonder dat ze het beseffen, ‘het systeem is nu eenmaal zo’, of ‘ze moeten toch een diploma hebben’. 

Het noodzakelijk kwaad wordt zo een dagtaak waar hardwerkende leerkrachten tot 90% van hun energie in steken. Uiteindelijk brengt ons onderwijs mensen voort die onze samenleving vormgeven: kijk maar om je heen.

Die gespletenheid is een symptoom dat je overal in onze samenleving ziet: dokters die hun eigen kinderen niet vaccineren, maar die van anderen wel, boeren die andere aardappelen eten dan die ze verkopen, politici die andere dingen zeggen dan die ze van plan zijn. Beleggen in goud, maar stemmen op Groen.

Toch hebben we allemaal de keuze om oprecht te zijn, en op zoek te gaan naar de juiste informatie, dieper te kijken naar de gevolgen van onze acties. Als je dat begint te doen en je kan de compromissen, het noodzakelijk kwaad, tot een minimum beperken, dan wordt er zo veel wél mogelijk. Het systeem blijft maar draaien doordat wij erin meelopen.

Afdrukken

Search Offcanvas